• Events
  • فار EN

TOWARD VIRTUALITY
Odile Burluraux

16 July 2017

Pejman Foundation: Café Musée Project presents a presentation by Odile Burluraux, Curator at Museum of Modern Art in Paris and Pejman Foundation: Kandovan's current curator-in-residence. During her presentation, Burluraux will present the Museum of Modern Art in Paris and its acquisitions and collections with a focus on the museum's video collection. Burluraux will also present examples from the video collection and will present some of the museum's most recent acquisitions.

Following the project Entre-temps – A decade of French art in the video collection of the Musée d’Art moderne de la Ville de Paris (which traveled from 2009 to 2014) – the selection Toward Virtuality presents itself as a video program aiming at giving an insight into the collection of Museum of Modern Art in Paris and more particularly its recent acquisitions. Entre-Temps presented a generation of artists that had emerged in the nineties and who focused on narrative in their practice. Gathering about thirteen videos produced in years following 2000, half of which date from the past decade, Toward Virtuality manifests a resonance of our immediate modernity.

Virtuality stands as an important component of one’s everyday life, from our standardized dependence regarding smartphones, to virtual reality headsets that lure us into other immersing realms. The pre-existing opposition between these two approaches, of reality and virtuality, tends to blend. Images, evolving towards digital and an oppressive ubiquity, conduct us to think over representation. Video makers take over this conflict in order to use it, to question it, to subvert it. Advertising, gaming, television, and music videos aesthetics canons become ways and methods to express art. It translates into both an oneiric sublimation and a blunt reality. This antithesis conveys an intense contemporaneity about our schizophrenic society. Indeed, virtuality opens its inquisitor up to unattainable experiences as well as a customary and usual triviality. But do not be misled; this current issue is connected with past and a mode of forecasting future. The ethereal and changing essence of virtuality enables us to look into History and Cosmogony. This pedestal on which a new all-knowing, all-powerful and ever-present Humanity is perched is shaky. This field of possibilities might carry us out to our own estrangement, particularly in the alienation of our awareness. Toward Virtuality brings up artistic, philosophical, human and societal questions and invites the viewer to wonder and reflect himself.

Date and Location:
Pejman Foundation: Café Musée Project
Sunday, July 16th, at 3 PM
Photos by Mani Lotfizadeh


به سوی مجاز
ادیل بورلورو
۲۵ تیر ۱۳۹۶



بنیاد پژمان: پروژه‌ی کافه‌موزه میزبانِ صحبت‌های اودیل بورلُرو، کیوریتور موزه‌ی هنر مدرن پاریس و کیوریتور مقیم در رزیدنسی بنیاد پژمان: کندوان، می‌باشد. در این جلسه بورلُرو تصویری از فعالیت‌ها، نحوه‌ی انتخاب آثار و مجموعه‌های گوناگون موزه‌ی هنر مدرن پاریس ، با تمرکز بر مجموعه‌های آثار ویدیویی، ارایه می‌دهد. وی هم‌چنین منتخبی از این آثار ویدیویی که به تازگی توسط موزه خریده‌شده‌اند را نمایش می‌دهد.

در ادامه‌ی پروژه‌ی "در ضمن" – یک دهه آثار هنری ویدیویی فرانسه در موزه‌ی هنر مدرن شهر پاریس( که بین سال های ۱۳۸۸ و ۱۳۹۳ در مکان های متعددی به نمایش در آمد)- مجموعه‌ی منتخب "به سوی مجاز" یک برنامه ی ویدیویی است با هدف درکی عمیق‌تر از مجموعه‌ی موزه‌ی هنر مدرن شهر پاریس و به طور مشخص از آثاری که به تازگی در اختیار گرفته‌است. "در ضمن" به نمایش نسلی از هنرمندان دهه‌ی ۱۹۹۰ فرانسه اختصاص داشت که در فعالیت‌شان بر روایت تمرکز می‌کردند. در این گزیده که شامل ۱۳ اثر ویدیویی است که همگی پس از سال ۲۰۰۰ ساخته شده اند، و نیمی از آن ها در دهه نخست قرن حاضر، "به‌سوی مجاز" نشان‌دهنده‌ی طنین مدرنیته‌ی بی‌واسطه‌ی ما است.
مجاز مولفه‌ی مهمی از زندگی روزمره‌ی انسان شده‌است، از وابستگی عادی‌شده‌ی ما به تلفن‌های هوشمند گرفته تا هِدسِت‌های واقعیت مجازی که ما را به سمت قلمروهای درگیرکننده‌ای می‌کشانند. تضادِ ازپیش‌موجود میان این دو نوع برخورد، واقعیت و مجاز، در حال کم‌رنگ‌تر شدن است. تصاویر، با تکامل دیجیتال و با انتشار همه‌جانبه و ملال‌آور، ما را به تعمق در بازنمایی وامی‌دارند. هنرمندان عرصه‌ی ویدیو این تعارض را به خدمت می‌گیرند تا از آن استفاده کنند، بازپرسی کنند و منحرف‌اش کنند. اصول زیبایی‌شناسی تبلیغات، بازی‌ها، تلویزیون و کلیپ‌های موسیقی به شیوه‌ها و متد‌های بیان هنری بدل شده‌اند. این امر هم به تعالی رویا‌پردازانه تعبیر می‌شود و هم به واقعیتی بی‌پرده. این آنتی‌تز، در جامعه‌ی مبتلا به اسکیزوفرنی ما، ناقلِ هم‌زمانیِ پرتنشی است. در حقیقت، مجاز مخاطبان‌اش را هم در معرض تجربیاتی دست نیافتنی قرار می‌دهد و هم در معرض بیهودگی رایج. اما نبایست گمراه شد; این امر به گذشته مربوط است و حالتی از پیش‌بینیِ آینده. ذات اثیری و درتغییرِ مجاز ما را قادر می‌سازد در تاریخ و در پیدایش کیهان پژوهش کنیم. این شالوده، که بشریت همه‌چیز‌دان، قادر مطلق، و همیشه‌حاضر جدید بر آن قرار دارد، لرزان است. شاید این حیطه از امکانات ما را به متارکه از خود بکشاند، به‌ویژه به ازخودبیگانگی در آگاهی. به‌سوی مجاز پرسش‌های هنری، فلسفی، انسانی و اجتماعی را پرورش می دهد و بیننده را به شگفتی و مطرح کردنِ خود فرا می‌خواند.

مکان و تاریخ:
بنیاد پژمان: پروژه‌ کافه موزه
چهارشنبه، ۲۵ آذر ۱۳۹۶، ۳ بعد از ظهر
عکس: مانی لطفی‌زاده