ARTIST AS RESEARCHER:
A SCHOOL OF THOUGHT
Morad Montazami

26 October 2016

Pejman Foundation: Kandovan presents a lecture and Q&A with Morad Montazami, curator at Tate Modern and art historian involved in the general effort to study the shifting lines and patterns of global modernism, especially the Middle East and North Africa. The event is moderated by Sohrab Kashani.

ABSTRACT
Michel Foucault is the philosopher who made us aware how power structures do not mainly rely on political repression and ideological coercion but often on knowledge production and control. The international contemporary art scene has been largely transformed in the last decades through an "ethnographic turn". Artists tending to act either as ethnologists, archaeologists, historians, editors, archivists and knowledge activists often find themselves in a paradoxical process: to raise and collect their data while challenging and debunking it at the same time. Who talks? Who writes? Who films? When and where? With or to whom? Under what institutional or social limitations? How does fiction tend to interfere with the "reality" at stake during one’s inquiry? Such questions become as important as the data itself. Either through film work, installation art, museum mockery or community based practice, artists find themselves as "safeguards" for conflicting and reclaiming subjectivities. In such context marked by a multiplicity of new methodologies, the "ethnographic" does not mean any debt from art to science. On the contrary, art transforms scientific modes of knowledge, by leaving an open space for deconstruction. By treating the blurred lines between individual and collective archives, the artist as researcher gives way to a fragmented and hybrid “collage” of experiences and discourses. The spectator becomes actively part of the inquiry.

Date and Location:
Pejman Foundation: Kandovan
Wednesday, October 26th

هنرمند به مثابهی محقق: مکتب فکری
مراد منتظمی
۵ آبان ۱۳۹۵



بنیاد پژمان: پروژه‌ی کافه‌موزه میزبانِ صحبت‌ها و در ادامه جلسه‌ی پرسش و پاسخ با مراد منتظمی، کیوریتور تِیت و کارشناس تاریخ هنر در زمینه‌ی تلاش عمومی برای مطالعه‌ی مرزها و الگوهای در حال تغییر مدرنیسم جهانی و به‌ویژه خاورمیانه و شمال آفریقا می‌باشد. این صحبت‌ها به طور هم‌زمان توسط سهراب کاشانی به فارسی ترجمه می‌شود.

خلاصه
میشل فوکو فیلسوفی است که به ما آموخت چگونه ساختار قدرت عمدتا به سرکوب سیاسی و اجبار عقیدتی متکی نیست، و در عوض اغلب به تولید دانش و کنترل بستگی دارد. در چند دهه‌ی اخیر عرصه‌ی جهانی هنر معاصر به واسطه‌ی یک "چرخش مردم‌شناسانه" به شدت دست‌خوش تغییر شده‌است. هنرمندانی که تمایل دارند مانند مردم‌شناسان، باستان‌شناسان، مورخان، ویراستاران، و یا مسولان بایگانی و فعالان حوزه‌ی دانش عمل کنند اغلب خود را در روندی متناقض می‌یابند: افزایش و جمع‌آوری اطلاعات در حالی که هم‌زمان آن اطلاعات به چالش کشیده می‌شود و نقض می‌شود. چه کسی صحبت می‌کند؟ چه کسی می‌نویسد؟ چه کسی فیلم می‌سازد؟ کِی و کجا؟ با و یا به چه کسی؟ تحت کدام محدودیت اجتماعی یا سازمانی؟ در طول یک تحقیق، اغلب چگونه داستان در "واقعیت" مداخله می‌کند؟ این پرسش‌ها به اندازه‌ی خود اطلاعات مهم شده‌اند. چه از طریق فیلم، چیدمان هنری، تمسخر موزه‌ها و چه با فعالیت‌های مردمی، هنرمندان خود را چون "محافظانی" می‌بینند برای ذهنیت‌های محل مشاجره و در حال اصلاح. در چنین بستری که متدولوژی‌های متعددی در آن فعال اَند، "مردم‌شناسانه" دِینی از دانش به عهده‌ی هنر نمی‌گذارد. درست برعکس، هنر، با اختصاصِ فضایی باز برای ساختارشکنی، جنبه‌ی علمیِ دانش را دگرگون می‌کند. با حرکت روی خطِ ناواضحِ میان آرشیوهای شخصی و جمعی، هنرمند به مثابه‌ی محقق راه را برای یک "کلاژ" چندگانه‌ی تکه تکه از تجربه‌ها و گفتمان‌ها باز می‌کند. تماشاچی به صورت موثر بخشی از جست‌وجو می‌شود.

مکان و تاریخ:
بنیاد پژمان: کندوان
چهارشنبه، ۵ آبان